--------- BRUXELLES-SALETE > OPINION ----------

J'aime mon quartier

Ik hou van mijn buurt, dit dorp in de stad, altijd vol leven, mensen, kinderen …

Ik hou ervan dat ik nauwelijks mijn neus kan buiten steken zonder te kletsen met de buurlui.

Ik hou ervan om thee te drinken bij Aïcha, in haar huis vol mozaïeken en daar de sfeer op te snuiven van mijn laatste reis naar Marokko.

Ik hou van de school van mijn kinderen. Alle nationaliteiten tref je er aan. Een levensschool en een leerschool.

Ik hou ervan dat er nog zoveel te doen is, zoveel te proberen, te dromen opdat het beter zou gaan tussen de mensen, zodat deze buurt een buurt wordt waar het goed leven is.

Ik zou het eveneens fijn vinden dat een oud vrouwtje hier ’s avonds kan rondlopen, met of zonder hoofddoek, en dat de jongeren liever aan hip hop en theater dan aan vandalisme doen.

Maar ik VERAFSCHUW het dat elke straat bezaaid ligt met afval, dat elke wandeling een slalom is tussen illegale storten, dat de meerderheid van de bewoners het normaal vindt om alles op de grond te gooien, ook al staat er drie meter verder een vuilnisbak. Vooraleer ik in Laken woonde, gaf ik me er geen rekenschap van in hoeverre de viezigheid een pervers effect kan hebben op ons beeld van de buurt en ons gevoel van veiligheid en welzijn. Het raakt je als een zich langzaam verspreidende ziekte.

Zij veroorzaakt negatieve gevoelens (van slecht humeur tot racisme) en doet alle kleine, dagelijkse inspanningen teniet; het optimisme, de wens om open te staan voor anderen.

Zij werkt verstikkend, men wil alleen maar weg.

Openbare reinheid moet een topprioriteit zijn, een basisvereiste voor de leefbaarheid en vitaliteit van een buurt.

Politiek gezien moet men alles in het werk stellen opdat dit niet als randprobleem beschouwd wordt, opzij van het dienstbetoon en de wijkcontracten.

Alles moet in het werk gesteld worden om de bewoners op te voeden, ongeacht leeftijd, geslacht, taal, sociale afkomst, religie …en om hen te leren respect te hebben voor de openbare ruimte waarin wij allen een plaats hebben.

Respect voor de openbare ruimte is immers respect voor de ander. Iets dat men reeds aan de allerkleinsten bijbrengt. Een stukje opvoeding waarvoor geen inspanning vereist is, zelfs minder dan de gewoonte om alles zomaar op straat te gooien.

En dat kan en moet iedereen leren.

Isabelle Raemdonck, Laken

retour vers les autres opinions